>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
|
Cashel
Miasto wyrosło wokół dominującej nad okolicą malowniczej Rock of Cashel (skała Cashel). Rock of Cashel w wieczornej poświacie to jeden z najbardziej niezapomnianych widoków.
Rock of Cashel (skała Cashel), nazwana często po prostu Skałą, jest dostępna od północy i od zachodu. Widok bajkowych wieżyczek, murów i blanków nad rozległą równiną wielu przyprawia o zawroty głowy. Na dziwacznej wapiennej skale w idealnym stanie zachowały się budowle, które mogłyby być samodzielnymi atrakcjami: najpiękniejszy w Irlandii romański kościół, ogromna średniowieczna katedra, mieszkalna wieża zamkowa, XI-wieczna okrągła wieża, unikatowy wczesnoceltycki krzyż oraz Hall of the Vicars (Sala Kantorów) z XV w.
Zatrzymują się tu niemal wszystkie wycieczki autokarowe, dlatego skałę najlepiej zwiedzać wczesnym rankiem lub późnym popołudniem.
A jakby tego było mało, w pobliżu wznoszą się jeszcze dwa zabytkowe klasztory.
Według legendy przelatujący tędy szatan niespodziewanie zobaczył św. Patryka szykującego się do postawienia nowego kościoła. Wstrząśnięty owym widokiem antychryst upuścił trzymany w zębach wielki głaz (niezwykła przełęcz w górach w północno-wschodniej części hrabstwa Tipperary zwana jest Devil’s Bit, czyli Kęs Diabła). Także tutaj św. Patryk miał zerwać koniczynę i posłużyć się nią, by wyjaśnić słuchaczom tajemnicę Trójcy Świętej – trzech nadprzyrodzonych bytów wyrastających z jednej łodygi. Od tego wydarzenia koniczyna stała się nieoficjalnym symbolem Irlandii.
Ponoć właśnie tutaj św. Patryk ochrzcił Irlandię. W IV w. Cashel było siedzibą króla Munsteru, Cormaca, a w V w. po chrzcie św. Patryka Skała stała się ważnym centrum chrześcijańskim. W 977 r. koronowano tutaj na króla Munsteru Briana Boru.
W XII w. większą część Skały przekazano kościołowi. Wtedy jeden z królów, Cormac Mac Carthy, zbudował mały romański kościółek znany jako kaplica Cormaca. Późniejsza budowa katedry potwierdziła rolę tego miejsca. Schyłek świetności jest związany z najazdem wojsk angielskich w XVII w., które zniszczyły wiele budynków (część została odrestaurowana na przełomie XIX i XX w.).
|
|
