>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
|
Galway
W Galway, uważanym za stolicę celtyckiej Irlandii, wciąż kultywuje się tradycję. Od 10 lat trwa boom gospodarczy. W małym i zatłoczonym centrum prowadzi się prace renowacyjne, pojawia się coraz więcej sklepów i restauracji.
Miasto stanowi najważniejszy ośrodek tradycyjnej muzyki w hrabstwach Galway i Clare, czemu od lat sprzyja legenda miasteczka rybackiego na mitycznym zachodnim wybrzeżu. Obserwuje się zainteresowanie sztuką dramatyczną, czego wyrazem jest m.in. rozwój teatru ulicznego.
Bogactwo życia kulturalnego widać najwyraźniej podczas festiwali, z których na uwagę zasługuje Galway Arts Festival w drugiej połowie lipca. Pod koniec kwietnia Galway Arts Centre organizuje Cúirt Festival (festiwal literacki), a w połowie lipca miasto gości miłośników kina przybywających na siedmiodniowy Film Fleadh (Festiwal Filmowy). Najwięcej emocji budzą słynne wyścigi Galway Races, zwykle w pierwszym tygodniu sierpnia. Roczny cykl imprez zamyka czterodniowy Galway Oyster Festival (Święto Ostryg), pod koniec września.
Galway powstało przy brodzie na rzece Corrib, jedynym, przez który można było się dostać do Connemary. Na północy drogę do zachodniej części hrabstwa zamykało jezioro. W XIII w. miasto zajęła normandzka rodzina De Burgh, czyniąc zeń silną anglonormandzką kolonię. Władzę sprawowała oligarchia czternastu rodów, którym udało się utrzymać nad nim kontrolę, mimo ciągłych ataków ze strony wojowniczych klanów Connachty.
Motto wyróżniającego się szczególnym okrucieństwem klanu O’Flahertych brzmiało: Fortuna favet fortibus (fortuna sprzyja silnym). Odpowiedzią mieszkańców Galway była błagalna prośba, wyryta nad nieistniejącymi już bramami miasta: „Dobry Panie, uchroń nas przed ziejącym nienawiścią klanem O’Flaherty”.
W 1484 r. Ryszard III nadał Galway przywileje i prawa miejskie. Przez dwa kolejne stulecia miasto było wierne monarchii angielskiej. Prosperowało dobrze przez ponad 200 lat – rozkwitał handel morski, zwłaszcza z Hiszpanią, jednak owa wierność sprawiła, że w 1652 r. oddziały Cromwella przez 90 dni bezlitośnie je oblegały. Od tego czasu miasto zaczęło chylić się ku upadkowi, z którego powoli się podnosi.
Historia Claddagh, wioski rybackiej istniejącej przed założeniem Galway, różni się od dziejów samego miasta. Żyjąca tu ludność celtyckojęzyczna przez wieki walczyła o niezależność. Ojcowie do dzisiaj przekazują synom tajniki sztuki budowania łodzi, choć to zajęcie nie ma już takiego znaczenia jak kiedyś. Stare łodzie, zwane hukerami, są dziś najczęściej wykorzystywane w celach rekreacyjnych. Z tej wioski pochodzi słynny pierścień Claddagh, noszony przez Irlandczyków na całym świecie. Ów symbol miłości, przyjaźni i szacunku przedstawia dwie dłonie obejmujące serce zwieńczone koroną. Osoby stanu wolnego, szukające partnera noszą pierścień sercem skierowanym w stronę koniuszka palca, a małżonkowie i osoby zaręczone w stronę przeciwną.
Większość turystów przyjeżdżających do Galway trafia najpierw na Eyre Square, zwany także J.F. Kennedy Memorial Park. Dworzec autobusowy i stacja kolejowa są zlokalizowane po południowej stronie placu. Biuro informacji turystycznej (Forster St) jest zarazem siedzibą Ireland West Tourism, organizującego piesze wycieczki po mieście.
Rzeka Corrib po wypłynięciu z jeziora przetacza się burzliwie pod mostem Salmon Weir, opływa główną część miasta z gwarną Quay St, dociera do mostu Wolfe Tone i wpływa do zatoki. Oryginalne stare sklepy i bary otacza szereg brzydkich postmodernistycznych fasad i szkieletów wznoszonych budynków. Za Wolfe Tone rozciąga się Claddagh, a ok. 2,5 km na zachód nadmorskie handlowe miasteczko Salthill.
Niewielkie Claddagh, zabudowane skromnymi domkami, otaczają luksusowe kompleksy mieszkalne. Warto tam wstąpić do doskonałych barów i niedrogich restauracji. Z każdego mostu prowadzą ścieżki nad rzeką i kanałami, skąd można oglądać architekturę przemysłową, obserwować wędkarzy, płynące w górę rzeki łososie, nurkujące za węgorzami kormorany oraz czaple w ogrodach podmiejskich domków. Z przystani przy kamiennym falochronie doskonale widać miasto. Płaska linia brzegowa ciągnie się na zachód, a po drugiej stronie zatoki majaczą osobliwe wzniesienia Burren.
|
|
