>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
|
Tara
Tara (irl. Temair), dawna siedziba Najwyższych Królów Irlandii i źródło wielu legend, przypomina dziś niewielkie pole golfowe. Trzeba włożyć sporo wysiłku, aby wyobrazić sobie pałac z drewna i wikliny, po którym pozostały jedynie bruzdy na powierzchni ziemi.
Wspaniała rezydencja królewska została wzniesiona na długo przed wojną trojańską, a jeszcze w X w. n.e. była u szczytu potęgi. Początkowo wzgórze było przede wszystkim miejscem kultu. Dopiero później powstała osada, która stała się siedzibą lokalnego księcia, by wreszcie urosnąć do roli stolicy Najwyższego Króla. Szczyt jej potęgi przypadł po panowaniu legendarnego władcy Cormaca Mac Arta (III w. n.e.).
Zbiegało się wówczas tutaj pięć ważnych szlaków, znaczenie ośrodka wciąż jednak było związane z religią, dlatego od czasu konfrontacji świętego Patryka z królem Laoghairem w V w. zaczęło maleć. W owych czasach monarchowie byli wybierani lub sami zdobywali władzę na polu bitwy. Królami nie zawsze byli miejscowi dostojnicy, a niektórzy nawet tutaj nie mieszkali. Wszyscy jednak powoływali się na ducha Tary jako na podstawę swej władzy.
1,5 tys. lat później rozegrała się tutaj jedna z bitew rewolucji 1798 r., a w 1843 r. Daniel O’Connell w proteście przeciwko zjednoczeniu Irlandii z Wielką Brytanią zorganizował wielki wiec, który zgromadził ponoć milion osób.
Dojazd od drogi N3 do parkingu u stóp wzgórza Tara jest oznakowany drogowskazem. Z parkingu ścieżka wiedzie przez dziedziniec dawnego kościoła, w którym obecnie działa centrum informacyjne. Warto obejrzeć prezentację audiowizualną przybliżającą historię Tary.
|
|
