>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
|
Waterford
Od strony rzeki Suir Waterford wygląda dość ponuro. Patrząc na nabrzeża i dźwigi portowe trudno podejrzewać, że zasłaniają tętniące życiem miasto. W labiryncie wąskich uliczek zachowały się budowle z czasów wikingów, Normanów i z XVIII w.
Waterford jako prężny ośrodek handlowy od dawna miał rozbudowaną infrastrukturę, jednak jego prawdziwy rozwój nastąpił dopiero w ostatnich kilkunastu latach. Nowoczesny europejski port powstał obok zabytkowego irlandzkiego miasta, którego historyczne centrum można zwiedzić w dwa dni. Miasto nie jest duże (ok. 40 tys. mieszkańców), jednak nie brakuje w nim przyjemnych barów i restauracji, prężnej młodzieżowej sceny muzycznej i życia nocnego. Tradycyjne formy rozrywki kultywowane są w pubach, w których dużą rolę odgrywa muzyka.
Historia Waterford to najstarsze nieprzerwanie zamieszkane siedlisko ludzkie w Irlandii. Według źródeł pierwszą osadę założyli tutaj w X w. wikingowie. Miasto rozwijało się dzięki dogodnemu położeniu nad żeglowną rzeka Suir. Ogromne znaczenie miało także sąsiedztwo dwóch innych szlaków handlowych biegnących wzdłuż rzek Nore i Barrow w głąb lądu.
Układ urbanistyczny ma typowo wikiński kształt: w centrum do bardzo długiego nabrzeża rzecznego przylegają wąskie uliczki. Waterford było najważniejszym ośrodkiem wikingów w Irlandii. Jego władcy budzili taki postrach, że nawet wojownicze celtyckie królestwo Déisí musiało składać im hołd, a niezapłacenie tzw. „nosowego” (Airgead Sróine) skutkowało obcięciem nosa.
W XII w. pojawili się kolejni najeźdźcy, tym razem Anglonormanowie. W 1171 roku król Anglii Henryk II przypłynął do Waterford z flotą liczącą 400 okrętów i ogłosił przywilej gwarantujący miastu ochronę w zamian za złożenie hołdu wierności angielskiej koronie. Kolejni angielscy władcy podtrzymywali tę zależność, a w 1210 r. z potężną armią przybył król Jan i otoczył Waterford nowymi murami. W okolicy Railway Square, Castle Street, Stephen Street i Jenkins Lane zachowały się anglonormandzkie mury.
Dzięki położeniu w pobliżu wybrzeża kontynentu port w Waterford zyskał pierwszorzędne znaczenie w handlu winem, nad którym kontrolę sprawowali królowie. W XVI i XVII w. Waterford kwitło za sprawą portu, przez który przechodziły towary z Anglii, Francji, Hiszpanii i Portugalii, a w XVIII w. i na początku XIX w. także z Nowej Fundlandii. Jako jedyne irlandzkie miasto oparło się Cromwellowi w 1649 r. W 1650 r. wojska Cromwellowskie powróciły i pod dowództwem generała Iretona bezkrwawo zajęły Waterford, dając mieszkańcom godziwe warunki kapitulacji.
Ślady jego dawnego znaczenia widoczne są zarówno w architekturze sakralnej, jak i świeckiej. Dzisiaj miasto słynie przede wszystkim z produkcji kryształów rozpoczętej już w 1783 r., która jest jednym z najważniejszych źródeł utrzymania mieszkańców.
|
|
